Mijn avonturen:

Ik ga van 3 mei tot 3 juni naar Kenia toe om daar deel te nemen aan een project voor de straatkinderen in Kenia. Tot die tijd zal ik zoveel mogelijk informatie op deze site zetten over Kenia

Vanaf mei zal ik een dagboek bijhouden op deze site

MSN Status:

Bezoekers sinds 26-03-04:

Vandaag om 5.30 geland op schiphol en het was niet een supervlucht. Ik zat in de middenrij precies in het midden, dus als je naar de wc moet, moet je steeds iemand storen…maar ach hakuna matata (maak je niet druk) dacht ik er zijn toch ergere dingen om je zorgen om te maken.

De maand in Kenia was een geweldige ervaring en ik wil Irene (de organisator) ook hartelijk bedanken dat ik dit heb mee mogen maken. Ik wens de volgende vrijwilligers in het huis dan ook veel succes en hoop dat ze het net zo naar hun zin hebben als ik heb gehad.

Het leek me in eerste instantie een zware job, maar eigenlijk is het allemaal meegevallen. Als je daar een tijdje bent ga je je vanzelf aanpassen aan de mensen en is het helemaal niet zo zwaar zoals het lijkt, maar juist erg leuk en leerzaam om te ervaren. Je kan je even helemaal ontrekken van de westerse wereld en beseft dan dat materie en luxe niet zo belangrijk is maar alleen maar een gewenning is.

Van Jane (de kokin) en Nelson (caretaker) heb ik nog een kaart met uitgebreide tekst ontvangen en dat heeft me wel geraakt. Iedereen in het huis heeft een plekje in mijn hart veroverd en ik sluit het dan ook niet uit om hen allen nog eens op te zoeken.

Eenmaal in mijn eigen huisje aangekomen is het natuurlijk wel even wennen, maar het is ook weer prettig om je familie en je vrienden weer te zien. Voorlopig even pole pole (relaxen) want er zijn toch wel veel dingen die ik even moet verwerken.

Verder vond ik het geweldig in Kenia om jullie berichtjes te lezen op de weblog. Dat inspireerde me des te meer om stukjes te schrijven.

We hadden zondag (30-05-04) gepland om te gaan zwemmen in Nairobi. Sommige kinderen hadden nog nooit een zwembad gezien, maar helaas wou het weer niet meewerken. Het was erg bewolkt en dus zeker voor de Kenyanen geen weer om te zwemmen. Ze dragen al een jas als het 25 graden dus. Dus toen zijn we maar als alternatief naar Blue Post gegaan.

Iedereen was dit keer mee (m.u.v. de twee oudsten), dus ook Jane (kokin) en Elisabeth (wasvrouw). Ook voor hen is het weleens leuk om een middagje weg te gaan.

Dus rond 14.00 vertrokken met zijn 13-en richting de matatu’s. Normaal gezien gaan er 14 personen in een matatu, maar wij zaten er deze keer met zijn 24-en in en dan nog stoppen ze onderweg om er nog meer mensen in te kunnen proppen.

Daar aangekomen hebben de kinderen wat gespeeld in de speeltuin. Vooral de jongsten Beatrice, Savanah, Sylverster en Diana vonden het geweldig omdat zij meestal niet meegaan als vrijwilligers en uitstapje plannen.

Ook traden er een aantal acrobaten (lees apen) op dus er was voor de kinderen genoeg te beleven.

Later op de middag hebben de kinderen hun gezicht nog laten beschilderen.

Om 17.30 gingen we weer naar het huis met de matatu en ook deze keer zaten we erin met 24 personen. Ach gelukkig was het niet zo’n lang stuk en de meeste dingen wennen toch wel vrij snel.

Voor Savanah was het een drukke dag en aan het eind van de middag kon ze dan ook niet voorkomen dat ze ging kulala (slapen).

Vanmorgen (donderdag) is Nelson voor mij naar Nairobi geweest om 2 karate pakken op te halen voor Charles en James. Het is dan niet een primaire levensbehoefte, maar het is toch ook leuk om eens iets te krijgt waar je interesses liggen en dan zijn deze jongens. Ze vonden het geweldig.

Peter had ook nog een pakketje ontvangen uit Nederland met rugtasjes, kladblokjes, potloden enz dus voor de kleinere kinderen was er ook genoeg.

‘s avonds hebben we met de wereldkaart op schoot Charles de verschillende landen proberen uit te leggen. Dat was nog niet makkelijk, want hij weet nog niet eens het verschil tussen een continent en een land, maar met een beetje voetbal wil het meestal wel lukken.

Savanah begint weer op te knappen van haar longontsteking. Ze begint alweer te eten en het huilen gaat haar ook weer prima af

Ook begint er steeds meer strictuur in het huis te komen. De kinderen zijn zowaar allemaal rond 21.00 naar bed. Er wordt ook meer op vaste tijden gegeten en de afwas wordt ook wat minder, want voorheen werd voor elke banaan een schaaltje gebruikt. Eigenlijk hebben we daar helemaal niet zoveel moeite voor gedaan.

Zo zie je maar weer…..dat soms door kleine invloeden (zelfs in Kenia) er toch wel wat bereikt kan worden en dat geeft de burger weer moet.

De Masai Mara is een grondgebied van 1600 m2 welke eigendom is van de Masai. De Masai is een van de stamen die in Kenia leeft.

Vrijdagmorgen (21-05-04) vertrokken van Thika naar Nairobi met de matatu. Zoals altijd op deze tijd was het natuurlijk behoorlijk druk. Rond 9.00 arriveerden we in Nairobi en vanuit daar zouden we door reizen naar de Masai Mara. Dit was nog eens een ritje van 7 uur. Onderweg zijn we nog gestopt bij Rift Valley. Dit is op een hoogte van 2.200 meter.

Vanuit Nairobi is ook een Deense (Pernille) met ons meegereisd naar Nairobi en na Rift Valley werd het groepje nog eens aangevuld met 3 amerikanen (Christine, Adam en Joshua). Rond 17.00 arriveerden de in de Masai Mara en konden we onze spullen in de tentjes droppen.

Op dit kamp wordt ook het eten gemaakt door de Masai mensen. Vlak nadat we aankwamen zijn we vertrokken voor de eerst gamedrive (safari) door de wilderness.

Het begon gelijk goed want in het begin kwamen een aantal Masai jongetjes aangelopen omdat ze werden aangevallen door een olifant. De jongetjes hebben daarom maar plaats genomen in de jeep achter ons, want een olifant kunnen ze nog niet doden. Enkele minuten nadat ze in de jeep zaten zagen we inderdaad de olifant aanstormen en wou ons ook gaan aanvallen. De olifant was reeds genaderd op enkele meters, maar een jeep is gelukkig nog snellen dan een olifant. Was een zeer heftige ervaring en zoals je kunt lezen heb ik het overleefd (haha).

Daarna nog zebra’s, leeuwen, giraffes, cheeta’s, luipaarden, buffels, struisvogels, apen enz gezien.

Rond 20.00 arriveerden we weer terug op het kamp en gingen we met zijn 6en eten. Het eten was behoorlijk goed als je kijkt onder welke omstandigheden er gekookt wordt.

Zaterdag 22-05-04

Vanmorgen weer vroeg (7.30) vertrokken voor de tweede gamedrive. Deze dag hadden ook zeer veel geluk, want weer hadden we veel dieren gezien, zelfs een leeuw die aan het kluiven was van een buffel.

Later op de middag waren we gearriveerd aan de grens van Kenia en Tanzania. Nouja er stond een grote steen waarop werd aangeven welk deel Kenia was en welk deel Tanzania. We gingen hier naartoe omdat daar nijlpaarden te zien waren. Je zou verwachten dat deze dieren niet zou vijandig zijn maar het omgekeerde is echter waar. Ze zijn behoorlijk vijandig en we konden daar ook alleen gaan kijken onder begeleiding van 2 gewapende militairen

Later op de middag hebben we een Masai dorp bezocht en dat was geweldig en zeer fascinerend om te zien hoe deze mensen leven. We werden door Alex (20 jaar) door het dorp geleid (waar de huizen zijn gemaakt van koeiestront en modder). In het begin werd ons een zelfs gebrouwen biertje aangeboden en dat was niet te zuipen (tja Heineken gewend).

In dit dorp woonden 160 mensen en 500 koeien. Net op het moment toen we in het dorp waren warden de koeien naar binnen gehaald om ze voor de nacht te beschermen tegen de wilde dieren.

Alle dieren worden bij elkaar op een soort binnenplaatsje binnen gehaald. De dieren worden herkend doordat iedereen verschillende verminkingen in de oren van de dieren aanmaakt.

Later zijn we nog in de Manjatta (huisje) van Alex geweest en op dat moment waren ze net aan het koken. De huisjes zijn behoorlijk warm van binnen en de ventilatie is een gat met een doorsnede van 10 cm. Dus toen we eruit kwamen hadden we voor ons gevoel 10 pakjes sigaretten gerookt.

Toen we terug kwamen een douche genomen en dat is al een avontuur op zich want net toen ik er onder stond hoorde ik iets grommen in de struiken. Peter had al tegen me gezegt dat hij al iets gehoord had en was een andere weg terug gelopen. Moet zeggen dat het een rare gewaarwording is als je zo staat te douchen in the middle of nowhere.

Al met al een zeer vermoeiende dag want je zit eigenlijk van 7.30 tot 19.00 in jeep waar de wegen niet echt geasfalteerd zijn, maar zeker een enorme ervaring rijker.

Zondag 23-05-04

Vanmorgen nog vroeger (6.30) vertrokken voor een gamedrive om de dieren te zien ontwaken. Bijna zagen we 2 leeuwen een buffel aanvallen, maar helaas werd de jacht niet voortgezet omdat de groep buffels te groot was.

Later die middag nog gaan zwemmen vlakbij het kamp. Zwemmen na 3 dagen in het stof te hebben gebeten was een geschenk uit de hemel en heerlijk relaxend.

Alleen was het jammer dat je ‘s avonds niet veel te doen hebt. We lagen dan ook al rond 9.00 in bed, maar doordat we elke ochtend om 6.00 moesten opstaan was dat ook niet zo verkeerd. De bedden sliepen klote. We sliepen op een matrasje van 2 cm, maar dat maakt het geheel natuurlijk veel leuker.

Maandag 24-05-04

In de vroege ochtend de laatste gamedrive gemaakt om daarna vervolgens te vertrekken naar Nakuru. Vanuit de Masai Mara zijn we met een busje vertrokken naar Narok (250 km) en vanuit Narok zijn we met een auto (168 km) verder gereisd naar Nakuru. De wegen waren erg slecht, soms met enorme diepe gaten, en deze reis koste ons dan ook 8 uur. Laat in de middag arriveerden we in Nakuru en we konden uitkijken naar een lekker bed en een warme douche, want we sliepen daar in een lodge.

Dinsdag 25-05-04

Vanmorgen ook weer vroeg vertrokken om Lake Nakuru te bezoeken. Dit is een meer waar miljoenen flamingo’s en andere dieren te vinden zijn.

We konden daar het zien van “The Big 5″ voltooien. “The Big 5″ zijn de olifant, buffel, leeuw, luipaard en de neushoorn. De laatst genoemde hadden we in de Masai Mara nog niet gezien, maar die hebben we in Lake Nakuru van dichtbij kunnen bekijken.

Nadat we dit park hadden bezocht zijn we vertrokken naar Nairobi (168 km). Ook hier hadden we weer amerikanen en een australier ontmoet. Zij gingen dezelfde dag ook terug naar Nairobi.

We hadden afgesproken om met hun te gaan eten in Nairobi bij de Carnivoor. De Carivoor is een van de beste restaurants in Nairobi, waar je voor euro 16.50 onbeperkt kunt eten. Niet alleen gebruikelijke spareribs, maar ook de wilde beesten zoals krokodil. Moet zeggen dat Krokodil niet mijn favouriete gerecht zal worden want er zit helemaal geen smaak aan. Voor de rest was het heerlijk eten. Na het eten afscheid genomen en e-mail adressen uitgewisseld van de 2 Amerikanen en de Australier en weer terug vertrokken naar het huis in Thika.

Het waren 5 geweldige dagen, waar ik ontzettend veel indrukken heb opgedaan. Ik kan het iedereen die ooit eens Afrika gaat bezoeken aanraden.

In de morgen hebben Peter en Franko een lesje gegeven op de st. Patricks school. Ze hebben wat dingen verteld over het transport, landbouw, geld, Nederlandse woordjes, sport enz in Nederland. Het leuke is dat ze het allemaal geweldig vinden en veel vragen stellen.

Ook vinden ze het raar dat de helft van Nederland niet in God geloofd.
Wat ook een grappige vraag was is: Kunnen jullie je eigen geld maken?
tja..dat zou wel makkelijk zijn. Hier in Kenia denken ze dat de mzungu’s een onuitputtelijke bron van geld hebben.

Het valt op dat de kinderen zeer goede vragen stellen over aids, landbouw, export, import. Het dat zijn dan kinderen van 12 a 13 jaar. Ook weten ze veel van hun eigen land en hun regering. Dat is wel heel wat anders dan hun Nederlandse leeftijdsgenootjes.

‘s middags toen de kinderen terug van school kwamen hebben we de verjaardagen van een aantal kinderen gevierd. Verjaardagen worden vaak vergeten. Ook omdat de exacte geboortedatum vaak niet bekend is.

Het was een leuk feestje met chips, popcorn, cake met kaarsjes, juice, worstjes, kip enz. Ook hadden we voor iedereen zonnebrilletjes, hoedjes en fluitjes gehaald.

Eerder die middag heb ik samen met Nelson mijn eerste kip geslacht. Het is wel even raar hoor om de strot van een kip door te snijden. Ook omdat hij daarna nog een paar minuten blijft leven. Het was best nog wel een werkje om de kip kaal te plukken en schoon te maken.

Later die avond toen de kinderen naar bed waren, hebben we het kampvuur aangestoken en lekker gerelaxed.

Na 2 weken in Kenia begin een beeld te krijgen van de mensen hier. Zoals ik eerder al vertelde zijn de mensen hier ontzettend oneerlijk. Ook is de cultuur hier totaal niet te vergelijken met het westerse. Niet omdat de mensen hier arm zijn maar totaal anders leven. Mensen leven hier zonder een doel. Ze zoeken volgens mij ook zozeer niet naar een kans (voor zoverre dat mogelijk is). Het lijkt wel of ze gewoon hun tijd uitzitten. Maandag tot zaterdag “werken” en zondags naar de kerk zodat alle zonden weer vergeven worden (denken ze).

Het is moeilijk om ook maar kleine veranderen/verbeteringen te doen. Mensen vallen vaak terug in de oude gewoontes. I.p.v. het gebruiken van een bezem worden nog steeds de zelfgemaakt vegers (soort groot uitgevallen sateprikkers gebruikt). Het is soms dus best wel zwaar voor een westerling omdat wij altijd streven naar een doel en voldoening zoeken. Dat zul je hier niet zo snel vinden.

Vandaag is Charles (17) begonnen met bijles. Charles gaat nog niet naar school, omdat hij net in het huis is terug gekomen van de straat. In zijn eerste les is vooral de engelse uitspraak geoefend. Hij is zeer gemotiveerd om te leren en wil ook graag naar school, maar eerst zal er een enorme achterstand weggewerkt moet worden.

Even alle kinderen op een rijtje

Beatrice (9 maanden)
Savanah (17 maanden)
Sylvester (3 jaar)
Diana (3 jaar)
Kipu (5 jaar)
Dennis (7 jaar)
Esther (8 jaar)
Maxwell (10 jaar)
Johnson (15 jaar)
Charles (17 jaar)
James (18 jaar)

Diana

Dennis en Esther

Elisabeth (de wasvrouw)

Jane (de kokin)

Vanmorgen vertrokken met de matatu naar Nairobi. Dat is ongeveer een ritje van 40 km. We wilden daar naartoe om even de stad te bekijken en omdat we erg zin hadden om te zwemmen en een keer te douchen met een harde straal en heet water.

We hadden dan ook een “lux” hotel geboekt met zwembad. Natuurlijk koste dat ook niets. Het koste 30 euro incl ontbijt. Het zwemmen was heerlijk en we hebben aardig energie bjigetankt die dag.

‘s avond zijn we lekker uit eten geweest bij de Italiaan in Nairobi. En ja voor het eerst meerdere andere blanken gezien. Voor Kenyaanse begrippen was het een zeer chic restaurant en dan was het voor Nederlandse begrippen ook. Het eten was heerlijk.

Na het eten zijn we gaan stappen in club Tako. En dat is toch wel raar hoor, want het zag er daar letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen.

Net als bij het zwembad kijken de mensen je daar aan alsof je in brand staat. Toch was het een zeer relaxte tent daar, ondanks dat je daar als enige blanke rondloopt.

Er waren in de club een soort cabines (soort 1e klas treincoupe) waar je kon lounge en kon dansen. Als je het dansen ziet dan denk je dat je in de oertijd beland bent, want de vrouwen dansen met de kont achteruit en schudden hun heupen. De mannetjes gaan daar dan achterstaan. Het is net als in de dierenwereld waar het vrouwtje rond paradeert om het mannetje te lokken.

Wat wel weer naar was is dat ze je bij het bestellen van het eerste drank meteen meer willen laten betalen. En dat gebeurde ook nog eens door ee waitress die Faith heet. Groot nadeel van dit land is dat je niemand kunt vertrouwen en altijd alles in de gaten moet houden.

‘s avonds zijn we weer terug gegaan met de taxi naar het hotel. Je moet (als het donker is) overal naartoe met de taxi, omdat het op straat niet veilig is. De terugweg ook mijn eerste lekke band in een taxi gehad, maar dat is hier ook niet zo raar met al die gaten in de wegen. Een taxi nemen is hier al een avontuur op zich.

Zondag arriveerden we ongeveer 18.00 weer in het huis. En toen was het weer gedaan met de rust

Vandaag de laatste dagen aan het verven en dan is het de beurt aan andere vrijwilligers om het te continueren.

Helaas is het nog niet gelukt om mee te doen aan een karate les, maar dat zal vast nog wel volgen.

Het weer is echt heerlijk hier en het lijkt wel of het elke dag warmer wordt, maar dat is niet zo erg. Het nadeel is echter wel dat je niet zoveel energie hebt, maar ach dan maar even aanpassen aan de mensen hier, want je ziet is niemand hard werken of uberhaupt maar werken. Vaak is het zo dat je 1 bezig ziet en er staan er dan 3 naar te kijken hoe die ene het doet. Goede informatie overdracht is er dus wel

De vrijdags zijn we wezen shoppen in Thika Town. Moet zeggen dat het boodschappen doen erg lastig is hier. Ten eerste weet je bijna niets te vinden en ten tweede hebben ze hier niet alle dingen die ze in Nederland hebben.

Ook is het raar dat de mannen hier meerdere vrouwen hebben. Deze vrouwen worden dan ook benoemd als eerst, tweede of derde vrouw.

Alle vrijwilligers op de foto

Franko en Danielle

Dennis een beetje te dicht bij de lens